Diamenty – podstawowe informacje

Strona główna/Diamenty/Diamenty – podstawowe informacje

Diamenty podstawowe informacje

Diament jest krystaliczną odmianą węgla, minerałem występującym naturalnie w przyrodzie. W zależności od potrzeb rynkowych i kształtu wydobytego surowca można wyszlifować diament na poniższe sposoby:

Najpowszechniej spotykanym na rynku jest szlif okrągły. Diament oszlifowany w ten sposób nazywa się brylantem.

szlif

Nasza firma używa firm zewnętrznych do oceny jakości sprzedawanych kamieni. Ma to na celu uniknięcie posądzenia o nierzetelne przedstawienie jakości oferowanego asortymentu. Część diamentów certyfikowana jest przez lokalnego rzeczoznawcę z Wrocławia, certyfikowanego przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Jubilerskich, część przychodzi do nas już z certyfikatami firm międzynarodowych. Spośród tych podmiotów są firmy o wysokim prestiżu (GIA, HRD, IGI) lub o mniejszym (EGL).

Diamenty mogą być powiązane z certyfikatami poprzez numer laserowo wypalony na rondyście lub też mogą być hermetycznie zapakowane wraz z certyfikatem.

Warto zapoznać się z tym, jak nazywane są poszczególne części brylantu:

diamne

 

Diamenty opisywane są za pomocą czterech podstawowych parametrów (tzw. 4 C).

1 C (carat) – masa kamienia

Powszechnie stosowaną jednostką miary określającą masę kamieni jest karat (metryczny). 1ct to 0,2g – na przykład kamień 0,20 ct waży 0,04 grama. Jest jeszcze karat który odnosi się do czystości złota, to zupełnie inna jednostka miary.

Używa się też angielskiego pojęcia point, na przykład kamień 0,20 ct to 20 points.

2 C (color) – kolor kamienia

Barwa należy do najważniejszych cech jakościowych diamentów. Ze względu na dużą liczbę odcieni przy ocenie barwy używa się tych, które w diamentach są najpowszechniejsze – od bezbarwnego do żółtego.

Wyróżnia się również barwy fantazyjne – rzadko spotykane w przyrodzie, np. niebieskie, różowe, brązowe, czarne itp. Kamienie fantazyjne są mało popularne w Polsce. Powszechne jest również ‘poprawianie’ kamieni poprzez zmianę ich koloru. To zwiększa niechęć klientów do tego asortymentu.

Barwę zaczęto określać i klasyfikować na początku XX wieku. Jednak jej określanie nie miało charakteru definicji a opisowy charakter związany jest z nazwą kopalni (np. Wesselton – kopalnia Wesselton) lub miejscem występowania, jak np. River – kamienie pochodzące ze żwirowisk rzek.

W obecnej chwili takie nazewnictwo nosi miano starej klasyfikacji (ang. OLD TERMS), gdyż została zastąpiona skalą literową wprowadzoną przez IDC i GIA.

Poniżej tabela z kolorami kamieni – w pracy trzymamy się oznaczeń literowych.

barwa

 

3 C (clarity) – czystość kamienia

Każdy diament występujący w przyrodzie posiada zanieczyszczenia, które stanowią jego cechę charakterystyczną, a dzielą się na znamiona wewnętrzne i zewnętrzne.

Za znamiona wewnątrz kamienia uznaje się:

– inkluzje (kawałki czarnego węgla);

– chmury (zaburzenie występujące w postaci chmur);

– igły (długie i cienkie wtrącenia);

– obtłuczenia (powierzchowny ślad uderzenia);

– otwór wiercony laserowo (celem wypalenia czarnej inkluzji)

– pióra (wszystkie rodzaje pęknięć wywołane łupliwością);

– szczerby (płytkie i zaokrąglone otwory);

– wgłębienia, wrostki mineralne, zziarnienia (oznaki nieregularnego wzrostu kryształu);

Do znamion zewnętrznych kamienia zaliczane jest:

– chropowata rondysta, dodatkowa faseta, naturał (część niepolerowana);

– linie polerowania;

– otarcia i ślad przypalenia;

Czystość diamentów określa się wg poniżej skali. Ustalenia czystości dokonuje się przy użyciu lupy (aplanatyczno-achromatycznej) o dziesięciokrotnym powiększeniu w warunkach światła dziennego lub odpowiedniego zamiennika.

czystość brylantu

Występuje jeszcze czystość opisywana jako SI3.

4 C (cut) – szlif kamienia

Swój blask i piękno diament zawdzięcza nie tylko swoim właściwościom, ale także nadanemu szlifowi, a dokładnie jego właściwym proporcjom. W przypadku szlifu brylantowego jego jakość i poprawność ocenia się na podstawie kształtu, proporcji i wykończenia.

W kolejnych stuleciach jakość szlifu ulegała poprawie. Obliczono pod jakimi kątami należy szlifować kamień i ile powinno być faset by kamień najlepiej przetwarzał wpadające do niego światło. Od roku 1979 proporcje szlifu podlegają ujednoliconemu systemowi oceny, zwłaszcza jeżeli chodzi o szlif brylantowy, a do szacowania jego proporcji i granic tolerancji stosuje się szlif Epplera, którego proporcje uznawane są za wzorcowe.

W Polsce na rynku wtórnym mamy do czynienia z dużą ilością kamieni szlifowanych dziesiątki lat temu, gdy nie znano jeszcze współczesnego szlifu, uznawanego obecnie za idealny. Taki szlif nazywany jest ‘starym szlifem’ (old european cut). Wygląd takiego diamentu jest dużo gorszy niż współczesnych kamieni. Istnieje możliwość przeszlifowania kamienia na nowy szlif, jest to jednak dość kosztowne i wiąże się z utratą masy kamienia.

Proporcje szlifu brylantowego wyznaczają następujące czynniki:

– średnica i grubość rondysty;

– wymiary tafli;

– wysokość całkowita;

– wysokość korony i pawilonu;

– wielkość koletu;

Dodatkowo w certifikatach zdarza się oddzielne określanie szlifu, proporcji i symetrii kamienia, czy to poprzez opis (słabe, przeciętne, dobre, bardzo dobre, doskonałe) czy też wyrażając to w procentach.

Właściwy szlif jest podstawą brylancji kamienia, czyli zjawiska świetlnego polegającego na iskrzących odbiciach światła padającego na kamień. Kamienie o najgorszych parametrach nazywa się ‘martwymi kamieniami’. Sprawiają one wrażenie ciemnych – światło w nie wpada i nie wraca. Warto pamiętać, że brylancję widać najwyraźniej przy mocnym oświetleniu, nie przypadkowo gabloty jubilerskie są mocno oświetlone.

By | 2015-06-24T10:54:56+00:00 Czerwiec 24th, 2015|Categories: Diamenty|Tags: , , , |0 komentarzy

Zostaw komentarz